Osada tellowa
Tell to typ stanowiska archeologicznego, utworzonego z nawarstwiających się wskutek długotrwałego osadnictwa, szczątków osad ludzkich. Nazwa pochodzenia arabskiego i hebrajskiego oznaczająca wzgórze lub kopiec związana jest charakterystyczną formą stanowisk. Kopiec składa sie z wielu nakładających się jednostek stratygraficznych.
Na tellach najczęściej występowały ciasno zagęszczone osady. Zabudowa wykonana była głównie z cegły mułowej oraz bloków kamiennych. Osady te podczas użytkowania ulegały częściowemu niszczeniu, a kolejne budowle powstawały na gruzach poprzednich, co powodowało podnoszenie się całego terenu. W czasie przerw w osadnictwie szczątki zabudowy często ulegały zasypaniu przez piaski pustyni lub rozmywaniu przez deszcze.
Ten typ stanowisk charakterystyczny jest przede wszystkim dla Bliskiego Wschodu, gdzie dopatruje się ich ponad 50 000. Są one świadectwem wysoko rozwiniętego osadnictwa w czasach prehistorycznych. Występują od Doliny Indusu na na wschodzie po południowo-wschodnią Europę na zachodzie.
Przedrostek tell często występuje jako fragment nazwy miejscowości np. Tel Awiw. Współczesne miasta nie są już jednak położone na tellach, a w ich pobliżu. Czasem jednak określenie pojawia się pomimo, że pobliskie stanowiska nie sa tellami. Przykładem takiego błędu jest miasto Amarna w środkowym Egipcie, obecnie określane jako Tell el-Amarna.
Termin tell najczęściej pojawia się w kontekście archeologii Bliskiego Wschodu. W Turcji odpowiednikiem słowa tell jest höyük (Çatal Höyük) lub tepe (Göbekli Tepe). Na Bałkanach, w Tesalii i Macedonii, używana jest forma magoula lub toumba, co możemy tłumaczyć jako grobowiec (być może ma to związek z podobieństwem niewielkich tellów do kurhanów). W Bułgarii używa się określenia mogila, w Słowenii - gomila, oraz w Rumunii - magura.
Jeśli zaciekawił Cię artykuł i masz coś ciekawego do dodania zostaw komentarz lub subskrybuj feeda by być na bieżąco informowany o nowościach.
Komentarze
Nie ma komentarzy
Zostaw komentarz